Waarom ik besloot naar Turkije te emigreren

Een vakantieliefde.. ja echt ik ben er zo een die verliefd is geworden op vakantie. En ook nog eens op een Turk, die ook nog eens in de horeca werkt. Gedoemd om te mislukken …

emigreren

Selam en hi,

Een nieuw artikel, met vandaag een persoonlijk verhaal. Ik heb namelijk in november van vorig jaar besloten om te emigreren naar Turkije. Ik krijg vaak de vraag waarom? In dit artikel geef ik er antwoord op.

Het is namelijk niet iets alledaags wat je hoort van een 24-jarige. Dat merk ik ook wel sinds ik naar Turkije geëmigreerd ben. Het is niet zo dat de plek waar ik nu woon overstroomt van de jeugd. Sterker nog.. het tegenovergestelde is waar. Misschien dat het in andere delen van Turkije anders is, dat weet ik niet.
De meeste Nederlanders die hier wonen zijn de wat oudere, vaak al gepensioneerde mensen. Dus ik val met mijn 24 jaar toch best wel uit de toon. Dat is ook een van de redenen dat ik deze blog begonnen ben. Beetje aanspraak met mensen van mijn eigen leeftijd. En ook gewoon om mijn verhaal een beetje kwijt te kunnen.

Mijn verhaal

Hoe het begon..

Een vakantieliefde.. ja echt ik ben er zo een die verliefd is geworden op vakantie. En ook nog eens op een Turk, die ook nog eens in de horeca werkt. Gedoemd om te mislukken, toch? Dat dacht ik ook. Ik kende deze jongen overigens wel van vakantie, nu drie jaar geleden, maar toen was er nog helemaal niets tussen ons, al konden we het toen wel al super goed met elkaar vinden. Daarna hebben we eigenlijk geen contact meer gehad.

Totdat,

hij ineens tegen mij begon te praten via Facebook Messenger. Dat was ergens in maart 2017. Uiteindelijk heeft hij later wel toegegeven dat hij dat deed, omdat ie hoopte op een leukigheidje in de zomer haha. De bedoeling van hem was ook om helemaal niet verliefd te worden, maar ja, ik ben veel te leuk om niet verliefd op te worden 😉. Overigens had ik ook nooit verwacht dat ik voor hem zou emigreren hoor, hoe leuk ik hem ook vond.

Uiteindelijk ben ik twee maanden, nadat we begonnen te praten via Facebook, naar hem toegegaan. Ik zou sowieso naar Turkije gaan, maar nu kon ik het mooi combineren. Het was een geweldig tijd. Ik wist dat hij mijn ware liefde was, hij ontkende nog. Toen ik terug ging naar Nederland had ik daarom het gevoel dat het over zou zijn. Gelukkig bleek dat gevoel fout. Vanaf dat moment zat het helemaal goed tussen ons en ben ik tussen juni en oktober nog drie keer naar hem toegegaan.
Begin november kregen wij officieel een relatie en 25 november ben ik definitief die kant op gegaan, waarom zo snel zou je denken? Heel simpel, een langeafstandsrelatie is helemaal niets voor mij.



Langeafstandsrelatie

Wat vond ik het verschrikkelijk. Ik zit in een Facebookgroep met allemaal vrouwen die een liefde in Turkije hebben, en dan lees ik wel eens verhalen van mensen die al 4/5 jaar een langeafstandsrelatie hebben. Nou, ik kan je zeggen.. ik moet er niet aan denken,
Ik word van een langeafstandsrelatie dus blijkbaar heel onzeker. Ik kan het gevoel niet beschrijven, maar ik denk dat het toch wantrouwen tegenover hem was. Hoe erg het ook klinkt. Dit soort gevoelens kende ik helemaal niet, ik wist niet eens dat ik jaloers kon zijn.. maar tijdens die korte langeafstandsrelatie wist ik dat wel. Gelukkig heeft het niet lang geduurd.

De reden van mijn snelle emigratie was overigens ook dat ik gewoon zeker wilde weten dat het goed zat als we lang bij elkaar waren. Ik wilde niet vijf jaar lang een langeafstandsrelatie, veel geld spenderen en er dan na vijf jaar achter komen dat toch niet werkt. Een langeafstandsrelatie is namelijk heel anders dan echt met elkaar leven.

Maar .. gelukkig is het helemaal goed gekomen. Ik besef best dat het ook slecht uit had kunnen pakken, helemaal omdat ik hem nog maar vier maanden echt kende.

Hoe gaat het nu?

Ik ben nu alweer bijna vijf maanden in Turkije, de tijd gaat echt super snel. Op zich gaat het best goed hoor. Door mijn nieuwe blog heb ik nu genoeg te doen, een leuk verzetje.
Verder heb ik wel een Nederlandse vriendin waar ik nog wel eens een lekker theetje mee ga drinken, of we gaan lekker winkelen. Verder moet ik heel eerlijk zeggen dat er niet veel mensen tussen zitten waar ik echt mee om ga op dit moment.

Ondanks dat ik altijd goed alleen kan zijn, voel ik mij echt wel eenzaam af en toe hier. Ik ben ook nog eens een huisvrouw, want werken mag ik hier niet. Pff.. ik een huisvrouw, de mensen die mij kennen zullen nu heel hard lachen.
Overigens zijn er wel groepjes hier met Nederlanders hoor.. maar zoals ik al zei is de gemiddelde leeftijd ver boven mijn eigen leeftijd. Dat gemiddelde zou ik dan overigens wel lekker naar beneden halen. Zo is er een creabea groepje.. maar ja, om nou te gaan breien en dikke dames te gaan schilderen met 50plussers, met alle respect, ik weet niet of ik daar blij van word. Echt creatief ben ik ook niet, dus dat wordt sowieso al lastig. Als ik ooit hier schrijf dat ik toch mee ben gaan doen in het groepje.. dan weet je hoe wanhopig ik geworden ben.

Even eerlijk; dit soort uitzichten gaan hopelijk nooit vervelen!

De toekomst

Misschien een cliché, maar ik weet nog niet wat de toekomst ons brengt. Ik ga sowieso rond september/oktober weer even terug naar Nederland om te werken. Aangezien ik in Turkije niet mag werken moet ik wel terug. Er moet toch geld verdien worden. Het geldboompje heb ik ook hier in Turkije nog niet kunnen vinden helaas.
Dus eigenlijk is het maar een halve emigratie, aangezien ik ergens in de zomer ook nog terug ga naar Nederland voor een vakantie. Zo hoef ik gelukkig weinig te missen van alles in Nederland.

Wat er gaat gebeuren als ik terug in Nederland ben. Nou, een ding weet ik wel, weer voor eventjes zo’n verschrikkelijke langeafstandsrelatie. Ik zei al tegen mijn vriend.. voordat ik terug naar Nederland ga wil ik minimaal verloofd zijn, maar of hij daar echt iets mee gaat doen.. hem kennende niet haha.

Ook weten we nog niet of we onze toekomst in Turkije of Nederland willen opbouwen. Het liefst willen we alle twee in Turkije blijven, maar qua financiën is het niet altijd makkelijk. Om er nog maar eens een cliché in te gooien; de tijd zal het leren.

Waar het ook mag zijn, als we maar gelukkig zijn, dat is het allerbelangrijkste.

X Larissa



Heb jij nog vragen over de stap naar het buitenland, mijn gemengde relatie, een relatie met een Turkse jongen of andere random vragen.. stel ze dan in een reactie hieronder!

Larissa

Hi en selam. Mijn naam is Larissa, 24 jaar en blogger op selamlis.nl. Een beauty, fashion en lifestyleblog, met heel veel uiteenlopende onderwerpen. Kom jij ook een kijkje nemen?

14 gedachten over “Waarom ik besloot naar Turkije te emigreren

    • 20 april 2018 om 19:51
      Permalink

      Aaah, dankjewel Paula. Leuk om te horen en bedankt voor het compliment! X

      Beantwoorden
  • 21 april 2018 om 09:50
    Permalink

    Dat was weer leuk om te lezen. Ik leef er echt in mee. Tot de volgende keer maar weer.

    Groetjes Sylvia.

    Beantwoorden
  • 21 april 2018 om 11:43
    Permalink

    Oef wat lastig dat je daar niet mag werken, dat staat alles eigenlijk wel een beetje in de weg! Ik zou het ook wel tof vinden om naar een ander land te gaan, maar ik zou dat persoonlijk niet zo snel kunnen, daarvoor ben ik teveel een twijfelaar 😛

    Beantwoorden
    • 21 april 2018 om 16:17
      Permalink

      Ja, heel lastig dat ik hier niet mag werken, dat zorgt er toch voor dat ik hier niet definitief heen kan. Ik had van mezelf ook nooit verwacht dat ik dit zou doen hoor, ben helemaal geen avonturier of reiziger.. dus wie weet verandert dat bij jou ook nog wel :P.

      Beantwoorden
  • 21 april 2018 om 12:32
    Permalink

    Haaj Laris,

    Wat leuk om je verhalen te lezen! Grappig hoe we vroeger samen tosti’s aten tussen de middag en nu te lezen dat je een leven bent begonnen in Turkije.

    Groetjes Demi

    Beantwoorden
    • 21 april 2018 om 16:15
      Permalink

      Hee Demi,

      Bedankt voor je reactie! Ja, grappig he en wat gaat de tijd toch snel. Was wel altijd gezellig :).
      Gaat met jou ook alles goed?

      Groetjes Larissa

      Beantwoorden
  • 22 april 2018 om 08:57
    Permalink

    Zo oud ben ik toch niet larissa misschien 10 jaar verschil.

    Beantwoorden
    • 22 april 2018 om 10:31
      Permalink

      Haha, je voelt je niet aangesproken toch? Nee hoor, we schelen inderdaad net 10 jaar. Misschien kunnnen we dan samen gaan breien en dikke dames schilderen?😂

      Beantwoorden
  • 22 april 2018 om 12:33
    Permalink

    Ehhhh 57 lol jij zet mij lekker op de kaart Larissa, oudere vrouw. …bedankt hè 😂

    Beantwoorden
    • 22 april 2018 om 17:38
      Permalink

      Nou, laat ik het dan anders zeggen.. ouder dan ik in ieder geval haha. Sorry!

      Beantwoorden
  • 10 mei 2018 om 14:01
    Permalink

    Je schrijft zo leuk Larissa. Kun je daar niet iets meer mee doen? Voor een nederlands blad of zo? Of bloggen op you tube ( maar mss doe je dat al). In zekere zin ben je dus wel creatief, want schrijven is ook een vorm van creativiteit. Ga zo door, leuk om te lezen.

    Beantwoorden
    • 10 mei 2018 om 14:28
      Permalink

      Aah, super leuk om te horen! Uiteraard hoop ik hier uiteindelijk echt iets mee te gaan doen. Zo is een van mijn artikelen al gepubliceerd op een grote Nederlands/Turkse nieuwssite.
      Voor nu ben ik nog een hobbyblogger, maar we gaan zien wat de toekomst gaat brengen wat dit betreft!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Selamlis